27.11.2002. - 30.12.2002.

Roberta Vilić


Slikarstvo se Roberte Vilić početkom 90-tih pojavilo na kraju prvog vala recepcije europskih umjetničkih kretanja, koja je u slikarstvu 80-tih obilježena povratkom gestualnoj, neo-ekspresionističkoj, tzv. "novoj" slici. U tom kontekstu, pozicionirati se u odnosu na tradiciju enformela, kao što je to učinila autorica, značilo je nekoliko stvari: reafirmirati slikarstvo kao reprezentativno područje umjetničkog rada, odrediti ga kao nemimetičku djelatnost i (auto)poetički ga interpretirati kao izraz unutarnje nužnosti. Ove izvorno modernističke postavke omekšane su uvođenjem znakova iz drugih, ne-slikarskih znakovnih sistema (numerički, alfabetski znaci, leksički i sintaktički elementi hrvatskog jezika) i na toj razini možemo očitati određene promjene u odnosu na historijski apstraktni ekspresionizam. U tom smislu, slikarstvo Roberte Vilić kao slikovni i kao kulturalni znakovni sustav, može označavati i specifičnu povijest moderne i postmoderne umjetnosti u Hrvatskoj, budući da citira, reinterpretira, intimizira, omekšava reprezentativnu, herojsku tradiciju apstraktnog ekspresionizma, odnosno enformela. (K. Štefančić)

Roberta Vilić diplomirala je na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu 1998.. Izlagala je na samostalnim i skupnim izložbama od 1992. u zemlji i u inozemstvu. Nagrađena je Nagradom talijanskog kulturnog centra na 28. zagrebačkom salonu i 2. nagradom na festivalu Umjetnost u gradu u Mainzu.